کابین آسانسور

کابین آسانسور محفظه ای است که مسافر یا بار یا هر دو را در خود جای داده و حمل مینماید. و از سه قسمت عمده تشکیل شده است:

چارچوب که اصطلاحا “یوک”نامیده میشود.که این چارچوب خود به چند بخش از جمله به یوک بالا(head cross )ویوک پایین (planker) تقسیم می شود. سکو که مسافرین ویا بار بر روی آن قرار میگیرند.دیواره ها که به عنوان حفاظ بکار میبرند.
وجود درب برای کابین آسانسور طبق استاندارد های اغلب کشورها اجباری است. نقش عمده درب کابین آسانسور حفاظت از مسافرین است که با دیواره چاه به هنگام حرکت کابین برخورد نکنند. در آسانسور های کششی ممکن است سیم بکسها بطور مستقیم به ساشی متصل شوند ویا پس از پیچیدن به دور فلکه هرز گرد روی کابین آسانسور یا زیر آن که به یوک متصل هستند به کابین ارتباط پیدا کنند.کفشک های لغزشی یا غلتکی در چهارگوشه کابین روی یوکها تعبیه می شوند تا کابین را در طول ریل های راهنما هدایت کنند. ساختار یوک نه تنها از نظر قدرت آن مهم است بلکه تنظیم آن باید به گونه ای باشد که از انحراف به ویژه در هنگام استفاده از کفشک های غلطکی مصون بماند. انحراف وکج شدن یوک ها پس از ساخت آنها ایجاد مشکل میکند ولی رفع اشکال فوق هرچند سخت خواهد بود ولی غیر ممکن نیست و لذا لازم است که در نصب یوک ها از دقت خاصی برخوردار باشد.

 

کابین آسانسور

 

جنس کابین و ابعاد  آن به چه صورت است؟

بدنه کابین آسانسور از جنس ورق فولادی به ضخامت حداقل 1/5میلی متر وکف و سقف آن حداقل 2میلی متر می‌باشد بدنه به صورت لته های به عرض 30تا 40سانتی متر وبه طول ارتفاع کابین آسانسور ساخته پیچ و مهره میشوند .لبه لته ها حداقل به اندازه 3/5سانتی متر برگشته تا ضمن امکان پیچ و مهره نمودن آنها به یکدیگر باعث تقویت بدنه نیز شود.ارتفاع مفید کابین حداقل 2متر میباشد. ابعاد کابین آسانسور با توجه به سطح مورد نیاز بار با نفر از جداول استاندارد استخراج میشود. در آسانسور های خاص مانند خودرو بر ؛تخت بر؛برانکارد بر؛ ویا ویلچر بر کابین جهت ورود تجهیزات به داخل آن دارای ابعاد خاصی است که باید رعایت شود. البته پیش از ساخت کابین آسانسور باید ابعاد داخل چاه آسانسور کاملا بررسی و اندازه گیری شود. سپس ابعاد بدنه کابین آسانسور محاسبه گردد.

حدفاصل بین بدنه کابین آسانسور وسطح داخلی دیواره چاه آسانسور حداکثر 5سانتی متر وحداقل دو سانتی متر در اندازه گیری ها باید مد نظر قرار گیرد. علت ساخت بدنه به صورت قطعات کوچکتر جهت امکان سهولت نصب و مونتاژ آن در داخل چاه وهمچنین باز کردن ومونثاژ آن از داخل چاه میباشد. طبق استاندارد EN-81 سقف کابین آسانسور باید به نحوی ساخته شود که حداقل بتواند وزن دونفر را بدون انحراف دائمی در آن تحمل کند.کف کابین آسانسور از ورق فولادی است که ممکن است جهت کاهش سروصدا از مقداری چوب نیز در آن بکار رود.روی کف جهت تزیینات داخل کابین آسانسور از سنگ گرانیت؛ سرامیک وبا کف پوشش ضد خش و در داخل کابین های خودرو بر از ورق آبدار با نظر معمار طراح یا کارفرما به صورت سلیقه ای استفاده می شود. بدنه کابین نیز با توجه به کار برای آسانسور میتواند از پوشش های فرمیکا یا استیل روی تخته های نئو پان تزیین گردد.
لذا در آسانسور هایی که لیفت تراک وارد کابین شده و بار را تخلیه میکندهمواره وزن لیف تراک را نیز در محاسبات طراحی کابین منظور میکنند.کف کابین باید تا حدودی بارگیری شود که بدون اعمال نیروهای زیاد به کفشک های راهنمای کابین در مرکز ثقل خودبه‌خود بصورت آویزان ومعلق باقی بماند واین ویژگی به عنوان بالانس کردن در حالت سکون شناخته می‌شود. درآسانسورهایی که از کشفک های راهنما نوع غلتکی استفاده میشود.این غلتک ها در معرض نیروهای بزرگی قرار میگیرند و ممکن است دچار مشکل شوند و لذا بالانس بودن کابین در مرکز ثقل خود از اهمیت خاصی برخوردار است.

آسانسور پانورامیک یا شیشه ای:

در آسانسورهای پانورامیک بخشی از دیواره چاه و کابین شیشه ای است. هدف از این نوع آسانسور هادر داخل ساختمان ویا خارج از آن به جابه جایی ایمن همراه با مشاهده مناظر در مدت جابه جایی است.

کابین را می‌توان با دیوارها دربها وکف شیشه ای تولید کرد که شیشه وشکل آن با توجه به نظر مهندس معمار یکی از عناصر معماری است که به شکل های مختلف با توجه به سطح ونوع کاربری ساختمان میتواند ساخته شود.حداقل ضخامت شیشه (لمیپنت)11میلی متر باید در نظر گرفته شود.